Policja, prokuratura, sądy, kuratorzy, pomoc społeczna… Każda instytucja zajmuje się fragmentem sprawy, ale kto odpowiada za całokształt i skutki ich działań?
Jedna historia zostaje rozbita na wiele postępowań. Informacje są powielane bez rzetelnej weryfikacji, odpowiedzialność przerzucana między organami, a formalne procedury zastępują rzeczywistą ochronę człowieka.
Najbardziej niebezpieczne staje się to wtedy, gdy konsekwencje ponosi dziecko.
Dla instytucji to odrębne sprawy i sygnatury. Dla dziecka – jedno życie, jedno dzieciństwo i skutki, których nie da się podzielić między urzędy.
Rozproszenie kompetencji nie może oznaczać rozmycia odpowiedzialności.
Bo jeśli każdy odpowiada tylko za swój fragment, a nikt nie dostrzega całości, człowiek może zostać pozostawiony sam na sam z systemem, który miał go chronić.